Verhalen van .........

 

* Verhaal uit Spint Juni 2008

Wat je niet hebt, kun je ook niet uitgeven.

Negen jaar geleden trouwden Mark en Mieke de Geus. Mark had een goed salaris bij de NS als onderhoudsmedewerker, maar door een reorganisatie verloor hij zijn baan. Via re-integratie kreeg hij een andere baan bij een groot concern. Van de opgebouwde premie kochten ze een auto. Mieke (37): "Op een kwade dag vloog deze in de hens en moesten we snel, (te) snel! een nieuwe en te dure vervanging regelen, want Mark had een auto nodig voor sollicitaties. Een fout die veel mensen maken. In panieksituaties doe je paniekinkopen. "Daarnaast werd Mieke zwanger en moest er een compleet ingerichte babykamer komen. Postorderbedrijf Wehkamp biedt dan de uitkomst. " Het word je zo gemakkenlijk gemaakt. Koop nu, betaal later. Maar er word niet bijverteld, dat je jarenlang blauw betaalt aan rente. Anderhalf keer de waarde van het artikel. Maar als het regent, dan giet het: de ene tegenslag volgde  de andere op. Mark raakte weer werkeloos en moest WW aanvragen. "De procedure bij de UWV duurde zeker zo'n drie maanden, dus dat werd weer lenen. Bovendien gingen we er maar liefst 500 gulden op achteruit. Ook verdwenen faciliteiten als het gratis reizen van de NS.

 

SCHRIKBEELD: Mark de Geus solliciteerde als een gek. Maar zijn specialiteit, fijn metaal en constructiewerk, verdween steeds meer naar Oost-Europa, waar arbeidskrachten toen nog heel goedkoop waren. Mieke: "We sukkelden nog zo'n anderhalf jaar door en kwamen uiteindenlijk bij de 'soos' terecht." De schuld was inmiddels opgelopen tot zo'n 12.000,- ." Ik had contact met Bureau Schuldhulpverlening, maar ze konden voor ons niet genoeg betekenen. Ik heb zelf een administratieve opleiding en kan goed zaken ordenen. Ik wilde prioriteiten stellen en ze meteen na de eerste aanmaning betaling. Ook vanwege het schrikbeeld van vroeger. Bij ons stonden regelmatig deurwaarders voor de deur. Dat wilde ik nooit meer!" Bij de sociale dienst was de uitkering nog lager, dus Mieke overweeg het koophuis van de hand te doen: " Ik stelde Mark voor de keuze. Of we gaan op zoek naar hulp, of ik ga alleen verder en vecht voor mezelf en mijn dochter. " Voor een huurhuis kwamen ze echter niet in aanmerking, omdat schulden niet echt populair zijn bij woningcorporaties. Mieke ging tenslotte naar het Buurtmaatschappenlijk werk van de Twern. "De maatschappenlijk werkster daar was een pittige tante, heel kort door de bocht. Ik hoefde niet in een traject want ik was al vrij strak met afbetalen, maakte ook altijd alle enveloppen open. Ik deed bepaalde hoogstnoodzakelijke betalingen wel en andere niet. Zij eiste dat de auto werd verkocht. De vaste telefonie moest de deur uit en de internetaansluiting moest van hoog naar laag verbruik, want internet hadden we hard nodig bij het solliciteren. " Ook meldde ze het gezin aan bij stichting broodnodig van Pater Poels en de voedselhulp". Dat was echt geweldig. Ik was daar zo blij mee, want er kwam een dieptepunt-toen mijn dochtertje 1,5 jaar oud was- en ik niet meer wist hoe ik voor haar eten moest komen. dat wil je nooit meer meemaken hoor.

 

GEEN VALSE SCHAAMTE: Uiteindenlijk kreeg Mark weer werk in de productie: "We zitten nu net onder modaal met een salaris van 1440,-. Het nadeel is nu dat de Bijzondere Bijstand wegvalt en de toeslagen. Je valt nu net tussen wal en schip. De zwemles van mijn dochtertje word bijvoorbeeld niet door stichting leergeld vergoed, omdat ons inkomen te hoog is. Ik vind wel: degene die het hardste knokt, krijgt de minste steun! "Bovendien zijn er nog steeds schulden. " Ik los 200 euro per maand af. Volgende maand ben ik eindelijk van de Visa Card af. Dat was ook zo'n valkuil. Even wat luxer op vakantie en daar ga je weer! Ik heb de kaart doormidden geknipt en teruggestuurd, onze kredietlimiet is opgeheven. Wat je niet hebt, kun je ook niet uitgeven. Toch? " Van de totale schuldlast resteert nu nog 2500 euro. Ze zijn er helemaal op eigen kracht uit geklommen. "Daar ben ik bijzonder trots op. Ik sta nergens bekend als wanbetaler. Maar het blijft moeilijk. Zoals vorige zomer, toen er twee apparaten tegelijk kapot gingen, de tv en de koelkast. En een koelkast koop je niet even bij de kringloop. Dus dat werd weer de gang aar de Neckermann. Ik had het niet gered zonder de hulp van familie en vrienden. ik ben er ook altijd heel open over geweest, geen valse schaamte voor mij. Mijn beste vriendin kocht schoenen voor  mijn dochtertje, een vriend die met sinterklaas- en kerstcadeautjes aan kwam zetten, mijn moeder die af en toe boodschappen betaalde onder het mom van 'dat komt wel een keer terug'. Dan ben ik tot tranen toe geroerd. dat mensen met ons meedenken en voelen. Vooral tijdens moeilijke dagen als sinterklaas en kerstmis. En natuurlijk voel ik me ook schuldig. Aan de andere kant is er veel onbegrip. Mensen die niet snappen dat je niet meer mee kunt doen, dat word je dan kwalijk genomen.

 

BOERENWIJSHEID: Inmiddels heeft Mieke zich aangemeld bij de Werkgroep Samen Sterk. Daar ontmoet ze lotgenoten. " Met mijn ervaringen wil ik nu andere helpen, omdat ik weet wat ze doormaken. het gaat vooral om degene die tussen wal en schip vallen, die net tegen modaal aan zitten en dus geen hulp of steun krijgen. Ik heb in die magere jaren een soort boerenwijsheid opgedaan om dingen voor elkaar te krijgen. Oorzaken van schulden? Statusgevoeligheid is nummer 1 denk ik, maar ook bureaucratie bij instellingen waardoor alles zo traag gaat dat mensen wel gedwongen zijn om te lenen en verder is het natuurlijk erg gemakkenlijk geworden om te lenen. Voor kredietverstrekker is geen enkel inkomen een bezwaar! Bij Samen Sterk kunnen we van elkaar leren. Mijn belangrijkste boodschap is: Ga de confrontatie aan. Veel mensen durven uit Schaamte niet om hulp te vragen, of geen enveloppen meer open te maken. Ga niet toveren met geld die je niet hebt, je bent GEEN tovenaar ! "